Meestal kijken we in deze rubriek ver terug in het verleden. Ditmaal niet. Vorig jaar was de Grand Prix van de Verenigde Staten op Indianapolis één van de meest huiveringwekkende races van dat seizoen. Er gebeurde veel, heel veel. Laten we bij het begin beginnen
Ten eerste is het niet Michael Schumacher die pole pakt, maar zijn teamgenoot Rubens Barrichello. Schumacher vertrekt van plaats twee. Ook bij B·A·R is de volgorde omgedraaid. Sato op drie, Button op vier. Tijdens de start behoudt Barrichello de leiding voor Schumacher, maar op plaats drie komt van de negende plaats Fernando Alonso aangestormd!
In de tweede bocht gaat het al mis in het achterveld. Christian Klien spint en raakt hierbij Felippe Massa. Hierbij nemen ze ook Pantano en Bruni mee. Vier autos uit de race en de safetycar komt voor de eerste keer de baan op.
In de achtste ronde gaat Fernando Alonso vreselijk hard de baan af. Door de rond vliegende stukken piepschuim van een reclamebord lijkt het spectaculairder dan het is. Zijn achterband gaat stuk en Fernando schuift met 350 km/u de baan af. Hij stapt ongedeerd uit. Op dat moment komt voor de tweede keer de safetycar de baan op.
Terwijl dit gebeurd rijdt ook Ralf Schumacher heel hard de muur in. De Formule 1 wereld houdt zijn adem in
Ralf zit bewusteloos in zijn wagen, vizier hangt naast zijn helm, hoofd hangt scheef. Zijn broer rijdt hem in de pits voorbij, ziet hem niet. Een ronde later ziet Michael hem wel, hij raakt in paniek en vraagt aan Ross Brawn wie het is. Het is echt Ralf. Er is nog steeds niemand op de baan. De marshalls blijven lang weg, heel lang. Er komt enig teken van leven. Ralf beweegt zijn hoofd. Eindelijk komen de marshalls, waarom duurde dit zo lang? Hij wordt per ambulance afgevoerd. Tijdens de race komt het bericht dat Ralf het relatief goed maakt.
Iedereen haalt weer opgelucht adem. Ralf keert aan het einde van datzelfde seizoen terug in een racewagen.
Ook Michael Schumacher kan zich weer op zijn race concentreren. Hij wint, ditmaal verslaat hij Barrichello in een direct gevecht. Formule 1 is weer interessant en spannend tijdens de Grand Prix van Indianapolis in 2004. Als toetje op dit spektakel pakt ook Takuma Sato zijn eerste podiumplaats, de Japanner viert feest alsof hij gewonnen heeft.
Het feest bij Minardi is haast nog groter. Door het grote aantal uitvallers finisht Zsolt Baumgartner als laatste nog in de punten. Zijn achtste plaats is het eerste punt voor Minardi sinds de vijfde plaats van Mark Webber in 2002. Minardi heeft geen champagne klaar liggen om zo iets te vieren, andere teams komen champagne brengen, zij kunnen dit succesje wel waarderen, de mooie zijde van de Formule 1 komt naar boven.
Wist u dat?...
Mika Hakkinen in 1991 zijn debuut in de Verenigde Staten maakt en er in 2001 zijn laatste race wint.
Bruce McLaren er in 1959 zijn eerste Grand Prix wint en met 22 jaar de jongste winnaar wordt, tot Fernando Alonso hem in 2003 aflost.
De VS het enige land is dat drie Grand Prix in één seizoen heeft gehad. In 1982 wordt er gereden in Long Beach, Detroit en Las Vegas.
Er een beroemd gezegde is op Indianapolis. Er zijn twee soorten coureurs, zij die de muur hebben geraakt en zij die de muur nog gaan raken.
Er twee Formule 1 coureurs zijn in het huidige veld die ooit de prestigieuze Indy 500 hebben gewonnen, Jacques Villeneuve en Juan Pablo Montoya.
Voormalig Formule 1 coureurs Graham Hill en Jim Clark ook ooit de Indy 500 hebben gewonnen.
Altijd direct op de hoogte van het laatste Max Verstappen en formule 1 nieuws van GPtoday? Met het inschakelen van gratis website push notificaties mis je niets.
0
Grand Prix van Miami
I. Hadjar
78 leden hebben dit team als favoriet
Reacties (0)
Login om te reageren