user icon


Historie: The second chance: Deel 1 Mika Hakkinen - De dag dat er twee artsen toevallig in de hoek stonden (1995)

  • Gepubliceerd op 17 dec 2018 18:15
  • comments 40
  • Door: Tom van Hooft

Vijf verhalen, vijf coureurs en vijf levensbedreigende situaties. Alle vijf de coureurs hebben na een zwaar ongeluk hun carrière voortgezet. Alle vijf hebben ze na hun ongeval Grands Prix gewonnen. Drie van de vijf coureurs werden zelfs nog wereldkampioen. F1Today bekeek hun comebacks na de zware ongelukken en maakte een gedetailleerd verslag van het moment dat ze een tweede kans kregen.

Inleiding

Mika Hakkinen was in het begin van zijn carrière een rebel. Hij werd in 1990 Brits Formule 3-kampioen, na een hard gevecht met Mika Salo. Beide coureurs zijn in Helsinki opgegroeid en allebei de coureurs zijn dikke vrienden van elkaar. Hakkinen maakte in 1991 zijn debuut in de Formule 1 voor Lotus-Judd. De Fin scoorde al in zijn derde race punten. Op een nat Imola reed hij naar een vijfde plaats. In 1992 kreeg hij Johnny Herbert als teamgenoot en scoorde elf punten. Volgens de hedendaagse puntentelling zouden dat er 67 zijn geweest. Hakkinen reed in 1993 als testrijder bij McLaren, het team waar hij tot en met 2001 voor uit zou komen. In 1993 verving hij Michael Andretti na de Italiaanse Grand Prix. Hakkinen was in Estoril sneller in de kwalificatie dan Senna en scoorde in Japan zijn eerste podiumplek in zijn carrière. Ondanks de rauwe snelheid die Hakkinen had, bevond hij zich meerdere malen op glad ijs. De jonge coureur werd regelmatig betiteld als brokkenpiloot. Niet geheel onterecht, aangezien Hakkinen in zijn jongere jaren regelmatig ver over de limiet ging en weinig tot geen grenzen kende. Dit werd duidelijk bij zijn eerste race voor McLaren in 1993 op Estoril, waar hij de MP4-8 bij het uitkomen van de laatste bocht in de vangrail opvouwde. In 1994 reed Hakkinen met name in het tweede gedeelte van het seizoen ijzersterk. Deze transformatie kwam mede doordat hij een voorwaardelijke race schorsing kreeg na een kamikaze actie op Silverstone. Hakkinen lag onder een vergrootglas en elimineerde zichzelf en David Coulthard tijdens de Duitse Grand Prix op Hockenheim. De voorwaardelijke straf werd daarna omgezet in een schorsing. Toch eindigde de Fin het kampioenschap in 1994 met 26 punten, hedendaags goed voor 99 punten. Het jaar 1995 was een overgangsjaar voor McLaren. Een partnership met Mercedes ging van start, Hakkinen kreeg in Nigel Mansell een nieuwe teamgenoot en de auto had vanaf het begin van het jaar betrouwbaarheidsproblemen. Toch kreeg Mika het aan het einde van het seizoen voor elkaar om twee podiums te scoren. Met zeventien punten op de teller ging Mika het laatste Grand Prix-weekend van het jaar tegemoet. Het zou bijna zijn laatste weekend ooit worden.

1995 LX EDS Australian Grand Prix

De Australische Grand Prix van 1995 zou voor het laatst gereden worden op het stratencircuit van Adelaide. Het circuit was vanaf 1985 onderdeel van de Formule 1-kalender en stond te boek als kort en hobbelig. Het circuit had in het verleden garant gestaan voor een aantal curieuze beslissingen voor de wereldtitel. In 1986 plofte er bij Nigel Mansell een band aan de achterkant van zijn Williams-Honda. Mansell reed de auto in veilige haven. Had hij de auto gewoon op Brabham-Straight midden op de baan geparkeerd, dan had de race een rode vlag gekregen en was de Engelsman wereldkampioen geworden. In 1991 werd de race na veertien ronden afgevlagd, omdat er in de regen niet te rijden was. In 1993 won Ayrton Senna zijn laatste Grand Prix, tijdens de laatste race van het seizoen. Hij zocht op het podium toenadering tot Alain Prost, die hij de hoogste trede van het podium op trok. In 1994 was de Formule 1-wereld getuige van het Schumacher-Hill incident. Een incident waar wij niet verder op in zullen gaan. Voor 1995 stond de race gepland op 12 november. Damon Hill zou een bizarre race winnen, met twee ronden voorsprong op Olivier Panis en Gianni Morbidelli. Eigenlijk was er geen interesse in de wedstrijd, de gehele Formule 1-wereld vroeg zich af of de veiligheid in de koningsklasse van de autosport nog te waarborgen was. Deze dringende vragen werden gesteld na de kwalificatiesessie van vrijdag.

Die vrijdagmiddag kwam Hakkinen nietsvermoedend aanrijden bij Brewery Bend, een snelle rechter bocht in het midden van het circuit. Mika's linkerachterband begaf het en met 200 km/h knalde de McLaren-Mercedes in de bandenstapel. De muur die achter de bandenstapel stond bleek later 35 centimeter te zijn versprongen. De impact was zo hard dat Mika's hoofd tegen het stuurwiel klapte, om daarna tegen de cockpit rand te komen. Het stuurwiel was doormidden gebroken en de knoppen van het stuur zaten in de helm van Hakkinen geplaatst. "Ik herinner me dat ik daar in de muur stond. Ik kon mijn armen en benen niet bewegen, ik kon me niet concentreren en wist totaal niet wat er gebeurd was", vertelde Hakkinen later in een van de weinige interviews die hij over dit ongeluk heeft gegeven. "Ik dacht, okay Mika, rustig aan nu. Raak niet in paniek, verman jezelf en alles zal snel goed komen. Toen ik dat dacht, verloor ik het bewustzijn en de rest kan ik me niet meer herinneren." Een geluk voor Hakkinen was het feit dat er juist in die bocht twee doktoren paraat stonden voor de achterkant van het circuit. Het waren intensive-care specialist Jerome Cockings en neuroloog Stephen Lewis. Binnen enkele seconden van het ongeval waren deze twee artsen ter plaatse. Het zou uiteindelijk de redding van Mika Hakkinen betekenen. Hoewel Sid Watkins, de 'huisdokter' van de Formule 1, op dat moment nog onderweg was naar het ongeluk, bleken beide artsen uiterst bekwaam en maakte een tracheotomie in de hals van de Fin, toen er geconstateerd was dat hij geen lucht kreeg. Door de ernstige verwondingen aan het gezicht van Hakkinen, het bloed dat uit zijn mond liep en de kleur die steeds grauwer werd, besloten beide artsen ter plekke deze incisie te plaatsen. Watkins was inmiddels ter plaatse en besloot zich niet te bemoeien met de gang van zaken. Mika kreeg medicijnen toegediend en zijn kleur verbeterde meteen. Hakkinen kwam bij kennis en verliet de plek van het ongeval per brancard. Het tweede voordeel van Hakkinen was dat het ziekenhuis, waar hij naar vervoerd zou worden, exact 200 meter van de plek van de crash lag.

De situatie in het ziekenhuis

"Ik lag in het ziekenhuis met overal slangen om mij heen. De eerste persoon die ik zag toen ik wakker werd, was Lisa Dennis, de vrouw van Ron. Er was ook nog een dikkere vrouw in de kamer, ze had een leuke lieve lach. Ik dacht plotseling dat ik door twee engeltjes was bevrijd en dat ze mij hadden meegenomen naar de hemel. Toen ik iets meer links in de kamer keek, zag ik Ron Dennis staan. Toen wist ik dat ik niet in de hemel was. Ron vertelde me dat het ongeluk door een lekke band kwam. Het was een geruststelling voor mij. Ik wist nu namelijk dat het niet mijn eigen fout was. Dat is echt zo'n coureur-dingetje, om het zo te zeggen," aldus Hakkinen. De Fin legde tot in detail uit wat er daarna in het ziekenhuis gebeurde. "Het verblijf in het ziekenhuis was van de ene kant heel goed, aangezien de doktoren uitstekend werk hebben geleverd. De keerzijde was al die onderzoeken, testen, apparaten op mijn hoofd, sneden in mijn hoofd en de pijn die ik moest lijden. Het was verschrikkelijk. Ik heb een paar keer gedacht dat ik dood zou gaan van de pijn. Ik werd volgestopt met medicijnen waar ik me suf van voelde. Het ongeluk had mij een schedelbasisfractuur bezorgd en bepaalde functies waren daardoor uitgeschakeld. Ik kon mijn ogen bijvoorbeeld niet bewegen en ik kon niet drinken, want alles viel meteen weer uit mijn mond. Ik vroeg mezelf af of ik ooit nog een normaal leven zou kunnen hebben. Ik wou weer lekker in de auto stappen en verder gaan met racen."

De terugkeer naar Londen en zijn thuis in Monaco

In december kwam Mika terug in Londen. Stephen Lewis, de man die hem samen met Jerome Cockings vond, was aan zijn zijde. In Londen werd Hakkinen onderzocht door Sid Watkins. Watkins ontfermde zich over Hakkinen en besloot een revalidatieprogramma op te stellen. Terug in Monaco hield de Fin zich hier aan. "Ik wilde terug in de auto en moest daar elke dag keihard voor vechten. Het gehele proces was moeilijk, zowel mentaal als fysiek. Ik kreeg tijdens het rennen last van ernstige hoofdpijnen. Na verloop van tijd ging het beter, maar ik had nog steeds problemen met mijn gezicht en gehoor. Ik heb een aantal operaties gehad om dit te herstellen." Gedurende de winter trainde Hakkinen hard om weer op niveau te komen. McLaren had voor 5 februari een test gepland op Paul Ricard. Hakkinen moest en zou daar bij zijn.

De comeback, 87 dagen na het ongeluk

"Daar stond ik dan in Zuid Frankrijk. Het was maandag 5 februari, 87 dagen na het ongeluk. Iedereen was vriendelijk toen ik aan kwam, maar ik zag hoe de monteurs naar mij aan het kijken waren. Ik probeerde me zo normaal mogelijk te gedragen, maar ik zag aan hun gezichten dat ze dachten: 'die gast gaat zo weer naar huis'. Ik dacht, ik zal al deze mensen laten zien dat ik terug ben gekomen om te winnen. Toen ik voor het eerst weer in de auto stapte, voelde het als thuiskomen. Dit was mijn kantoor, dit is mijn ding, dit is wie ik ben, dit is Mika Hakkinen. Ik reed de pits uit en reed gedurende die dag 63 ronden, waarbij mijn tijd een halve seconden sneller was dan die van de Ferrari van Michael Schumacher de dag ervoor. Ik zei tegen de monteurs: 'Pak de auto maar in en ik zie jullie in Melbourne.'" Hakkinen kreeg in David Coulthard een nieuwe teamgenoot. Een snelle jongen, die naast de baan ook van het leven hield. Mika was wat meer gereserveerd, zeker na zijn crash. Waar Coulthard in de beginperiode contact zocht met de Fin, bleef Hakkinen de boot afhouden. Coulthard vroeg aan Hakkinen: "Mika, don't you like me??" Waarop de Fin antwoordde: "Jawel David, ik zie je morgen." Coulthard en Hakkinen zijn zes jaar teamgenoten geweest bij McLaren. Coulthard was een man van zijn woord, iets wat duidelijk werd tijdens de Australische Grand Prix van 1998, waar de Schot een 'gentlemans agreement' na zou komen. Hakkinen mocht de race winnen omdat er vooraf besproken was dat degene die de eerste bocht als eerste door zou komen, de winnaar zou worden.

Twee wereldtitels en opnieuw een ernstig ongeluk in Australië

In 1997 was Hakkinen in het tweede gedeelte van het seizoen duidelijk de snelste coureur van het veld. De goed ontwikkelde McLaren was meerdere keren kansrijk voor een overwinning. Dat die overwinning pas in de dubieuze Europese Grand Prix kwam, was een bekroning op het werk van de Fin. Een afspraak tussen McLaren en Williams betreffende het 'niet aanvalsverdrag op Villeneuve' werd door beide teams gehandhaafd. Hakkinen won de Grand Prix, McLaren's eerste sinds de overwinning van Senna op Adelaide in 1993. Voor 1998 en 1999 beschikte de renstal uit Woking over het beste pakket. Hakkinen werd in 1999 geholpen door de crash van Michael Schumacher op Silverstone en had in Eddie Irvine zijn grootste uitdager. Hakkinen pakte in 1998 en 1999 de wereldtitel  maar moest in 2000 zijn meerdere erkennen in Michael Schumacher. Toch kon de Fin zijn mooiste overwinning bijschrijven op zijn palmares. In het gevecht om de overwinning op Spa, maakte Hakkinen misschien wel de mooiste inhaalmanoeuvre van dat decennium. Een manoeuvre die er bijna niet was gekomen, omdat Schumacher en Hakkinen een ronde eerder in contact met elkaar kwamen. Bij het lappen van Ricardo Zonta koos Schumacher de linkerkant en Hakkinen de rechterkant. In een alles of niets actie verschalkte Hakkinen zijn grootste concurrent. Uiteindelijk was de overwinning op Spa niet genoeg om zijn titel te prolongeren. Hakkinen won in 2001 de Grands Prix van Groot Brittannië en de Verenigde Staten en eindigde als vierde tijdens zijn laatste race op Suzuka. Een seizoen waarin hij als vijfde eindigde in de eindstand. Dat Hakkinen in Japan zijn laatste race reed is duidelijk geworden na afloop van zijn carrière. Enkele dagen na de Japanse Grand Prix gaf Mika Hakkinen aan waarom hij een sabbatical zou nemen. "Mijn crash in Melbourne, aan het begin van het jaar, gaf mij een deja-vu. Ik crashte door een mechanisch probleem in een rechter bocht. Toen ik richting de bandenstapels vloog, kwamen die momenten van Adelaide weer terug in mijn hoofd. Ik ben er lang kapot van geweest en het heeft tijden geduurd om dat ongeluk te accepteren. Ik kon eenvoudig genoeg niet begrijpen waarom dat met deze auto gebeurde. We hadden heel veel testkilometers gemaakt. Toen ik in Melbourne in het ziekenhuis kwam, wist ik dat het een heel heel moeilijk seizoen zou gaan worden."

Mogelijke terugkeer in de Formule 1 en comeback in het DTM

In de periode na zijn afscheid sprak Hakkinen met meerdere teams. Zo is hij gedurende het 2004-seizoen in verband gebracht met Williams. Hakkinen was voor Frank Williams de droomkandidaat om Juan Pablo Montoya op te volgen. De Fin besloot dat een terugkeer in de Formule 1 uitgesloten was. "Het is onmogelijk om te denken dat ik weer Formule 1 ga doen, omdat mijn reactiesnelheid niet meer van hetzelfde niveau is als zes jaar geleden. Ik ben langzamer geworden en mijn zichtvermogen is drastisch afgenomen." Dat wilde niet zeggen dat de Fin zou stoppen met racen. In 2005 tekende hij een contract voor HWA om mee te doen aan het Deursche Tourenwagen Masters. Hakkinen zou in totaal 31 wedstrijden rijden in het DTM en hierin behaalde hij drie overwinningen (Spa, Lausitzring en Mugello). Na 2007 was het afgelopen betreffende de top van de autosport. Hakkinen reed in 2011 zijn laatste race. In een door AMG Motorsport ingeschreven Mercedes Benz SLS AMG GT3 haalde hij, tijdens de zes-uursrace op Zhuhai, de finish niet. Mika Hakkinen startte in 161 Grands Prix, won twee wereldkampioenschappen, behaalde 26 pole positions en reed 25 snelste ronden. Al deze resultaten behaalde de Fin na zijn angstaanjagende crash in Adelaide. Met recht kan gezegd worden dat Mika Hakkinen zijn 'second chance' met verven benut heeft.


Reacties (40)

Login om te reageren
  • Die foto van Mika en Schumacher met die handjes vind ik zo gaaf.. mooi stuk MSE, en prettig dat je tussenkoppen gebruikt.

    • + 3
    • 17 dec 2018 - 18:43
    • Was dat niet naar die overtake op Spa? Lijkt wel een beetje dat Mika probeert te zeggen'op deze manier had ik je te pakken mannetje' en dan Schumacher die zwaar pissed toekijkt, had liever gehad dat hij die actie gemaakt had :)

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 08:37
    • Schumacher had overigens veel respect voor Hakkinen

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 09:01
    • Mika Kimi

      Posts: 183

      @ P. Clemenza: Dat was inderdaad na die manoeuvre op Spa 2000. Hakkinen legde Schumacher daar uit dat hij het niet helemaal eens was met diens actie in de ronde vóór die beroemde inhaalactie. Schumacher 'duwde' Hakkinen namelijk op hoge snelheid opzij en Hakkinen vond dat niet kunnen. Het feit dat ze dat daar na de race rustig konden bespreken toont het respect dat ze voor elkaar hadden.

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 10:48
    • @Mika, ah zeker, die beweging van Schumacher op het rechte stuk was wel wat link ja, actie van Max op Kimi jaren later was identiek

      • + 1
      • 18 dec 2018 - 10:55
  • red slow

    Posts: 924

    Australië 1995. Is ook het weekend van de vele uitvallers. Coulthard die leidende positie uitvalt bij het inrijden van de pits.

    • + 0
    • 17 dec 2018 - 19:08
    • StevenQ

      Posts: 4.707

      de race dat Gianni Morbidelli met de Footwork-Hart op het podium finishte

      • + 0
      • 17 dec 2018 - 20:04
    • Mojito

      Posts: 4.273

      Adelaide was sowieso goed voor spetterende races.

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 10:00
  • Mooi stuk weer! Benieuwd naar de andere 4. In ieder geval Lauda, Berger ook denk ik, misschien Piquet en Schumacher.

    • + 0
    • 17 dec 2018 - 19:11
    • Ohja, levensbedreigend. Schumacher valt af, Piquet ook.

      • + 0
      • 17 dec 2018 - 19:12
    • Ik denk dat de laatste Kubica wordt. Om een bruggetje te maken met 2019.

      • + 1
      • 17 dec 2018 - 20:16
    • Jackie Stewart misschien?

      • + 0
      • 17 dec 2018 - 20:23
    • Barrichello of Massa zou ook kunnen.

      • + 0
      • 17 dec 2018 - 21:10
    • emcee-p

      Posts: 132

      Dat moeten haast wel Lauda, Berger, Burti en Massa worden.
      Tenzij er ook coureurs van langer geleden gekozen worden, Lauda is trouwens ook wel een risico, dat weet iedereen inmiddels wel.

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 01:21
    • Kubica is ook idd wel kandidaat hoewel ie zn comeback nog moet maken.
      @emcee-p waarom is Lauda een risico?

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 08:00
    • van Luciano Burti kan ik me 2 enorme klappers herinneren, op spa natuurlijk na de touché met Irvine, en op Hockenheim toen hij na de start het veld ondersteboven door de lucht vliegend probeerde in te halen :-)

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 08:32
    • Alessandro Zanardi vermoed ik? Allereerst zijn zware klapper op Spa in 93, en jaren later natuurlijk op de Lausitzring, die past ook wel in het plaatje!

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 10:19
    • Burti won nooit een Grand Prix. Dat was een van de voorwaarden om in deze serie genoemd te worden. Piquet crashte op Indianapolis tijdens de trainingen van de Indy 500 in 1992. Hij was toen al retired van de Formule 1. Felipe Massa won na zijn crash in Hongarije nooit meer een wedstrijd. Er zijn coureurs uit de oude doos. Maar in de aankomende vier stukken zitten drie wereldkampioenen en een zeer leuke gezellige gast die jullie allemaal kennen.

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 10:43
    • Doelde meer op Piquets crash in Tamburello, daar heeft ie meer last van gehad dan ie destijds toegaf maar was niet levensbedreigend. Zn IndyCar crash ook niet denk ik. Wel heftig.

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 11:04
    • Dan komt Gerhard berger ook in aanmerking, dat was een flinke crash in de Tamburello waarbij zijn Ferrari in een vuurbal veranderde, hij kwam terug en won nog een aantal grands prix

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 11:13
    • In Legends of F1 verklaarde Berger dat hetgene wat hij nog van die crash herinnerde was de pijn die veroorzaakt werd door bijtende F1 brandstof die langs z'n ballen stroomde :-)

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 11:16
    • Die verhalen van Berger zijn echt legendarisch. Komen wat mooie anekdotes voorbij in die aflevering. Meen me ook te herinneren dat ie als jochie van 10 of 11 gewoon in vrachtwagens rondscheurde.

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 14:46
    • emcee-p

      Posts: 132

      Helemaal gelijk inderdaad. Massa en Burti wonnen nooit na hun crash.
      Dan ga ik voor Berger, Lauda, Barrichello en Kubica.
      Lauda is wel een beetje uitgemolken nu, hopelijk slaan we die een keer over.

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 15:03
    • Ah ok zo, ja ik denk dat de meesten het verhaal van Lauda wel kennen.

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 15:14
  • Weer een lekker te lezen stuk geschiedenis Tom, mooi om het te herbeleven, bedankt weer!

    • + 0
    • 17 dec 2018 - 19:27
  • Bij mij zijn er enkele afbeeldingen door de tekst heen geplaatst. Ik kijk dan op een tablet. Iemand anders daar ook last van?

    • + 0
    • 17 dec 2018 - 20:05
  • McrF1

    Posts: 158

    Ik ken Mika vooral vanaf zijn succesperiode. Daarvoor was ik simpelweg te jong. Ik kwam er dan ook veel later achter dat hij zo'n heftige crash had gehad. Hulde voor dit stuk over m'n all-time favourite :)

    • + 0
    • 17 dec 2018 - 20:17
  • Kennie

    Posts: 2.507

    Mooi artikel, leest heerlijk weg, mijn complimenten.

    Er staat alleen een fout in. Over de europese GP in 1997: "Hakkinen won de Grand Prix, McLaren's eerste sinds de overwinning van Senna op Adelaide in 1993. "

    Dit klopt niet, Coulthard won de eerste GP van het seizoen in Australië (volgens mij ook de eerste overwinning van Bridgestone) en Coulthard won ook de GP van Italië in 1997.

    • + 2
    • 17 dec 2018 - 20:51
    • Klopt helemaal. De zin had moeten zijn: Hakkinen won zijn eerste Grand Prix, McLaren won de laatste race, voor het eerst sinds de overwinning van Senna op Adelaide in 1993.

      • + 2
      • 17 dec 2018 - 21:08
    • allebei een plusje voor het diepgaande onderzoek. :)

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 00:03
  • Was altijd groot fan van Mika, en toen we in 2000 in Hongarije op de F1 camping stonden (direct naast het heliveld bij de wijngaard) en hij uit de helicopter stapte en bij het hek handtekeningen ging uitdelen was ik heel blij met zijn handtekening op mijn Mika vlag (aan vishengel). Zondagmiddag nadat hij de race had gewonnen, voor Schumi en Coulthard, was het groot feest op de campings met de in Hongarije altijd massaal aanwezige Finse fans. Ik kan me daar ook niet zoveel meer van herinneren, maar het was in elk geval een prachtig begin van een mooie vakantie ;)

    • + 3
    • 17 dec 2018 - 21:32
    • MisterT

      Posts: 1.571

      Haha klinkt goed😁 vishengel hehe

      • + 0
      • 17 dec 2018 - 22:03
  • Fantastisch stuk over een icoon! Hoewel ik altijd Ferrari / Schumacher fan was had ik veel respect voor Mika, groot sportman en kampioen, en ook altijd een sympathieke kerel gevonden.

    • + 0
    • 18 dec 2018 - 08:23
    • en ja, zelfs ik in mijn Ferrari shirt stond te juichen naast de baan op Spa toen hij die fantastische overtake maakte op Schumi

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 08:25
    • Zelfde hier, altijd een sympathieke kerel gevonden, vreselijk snel en mede door zijn comeback na dit vreselijke ongeluk veel extra respect.

      • + 0
      • 18 dec 2018 - 10:44
  • Weer een zeer mooi stukje!

    • + 0
    • 18 dec 2018 - 09:01
  • ''Toen ik Ron Dennis zag staan wist ik dat ik niet in de hemel was''

    Episch 😅

    • + 1
    • 18 dec 2018 - 09:55
  • Mooi artikel. Ik was vroeger altijd een Schumacher fan. Destijds had ik een hekel aan Hakkinen en dan vooral z'n vrouw die zo vaak in beeld kwam tijdens de race (ik was nog jong).

    Maar naar mate je ouder wordt zwakt dat af. Diep respect voor Miks met wat ie allemaal bereikt heeft. Top coureur en mens en één van de weinige coureurs die commentaar geeft waarin ik mezelf kan vinden. Vond het stukje ook leuk bij Top Gear dat ie James May rally ging leren rijden.

    • + 0
    • 18 dec 2018 - 13:37

Gerelateerd nieuws



IT Grand Prix van Italië

Lokale tijd 

Bekijk meer foto's

IT Grand Prix van Italië

Lokale tijd 

Bekijk meer foto's


Test kalender

Circuit de Catalunya - Test

Bekijk het volledige testschema

Geef je mening

Maakt de FIA de Formule 1 kapot door voor alles regels en straffen te bedenken?


WK standen 2019

Bekijk volledige WK-stand

Coureursprofiel

  • Land Groot Brittannië
  • Geb. datum 16 jun 1995 (24)
  • Geb. plaats , Groot Brittannië
  • Gewicht 72 kg
  • Lengte 1,87 m
Bekijk volledig profiel


Team profiel

Bekijk volledig profiel

Formule 1 kalender - 2019

Datum
Grand Prix
Circuit
-
Spanje
-
Spanje
15 - 17 maa
Australië
29 - 31 maa
Bahrein
-
Bahrein
12 - 14 apr
China
26 - 28 apr
Azerbeidzjan
10 - 12 mei
Spanje
-
Spanje
23 - 26 mei
Monaco
7 - 9 jun
Canada
21 - 23 jun
Frankrijk
28 - 30 jun
Oostenrijk
12 - 14 jul
Groot Brittannië
26 - 28 jul
Duitsland
2 - 4 aug
Hongarije
30 - 1 sep
België
6 - 8 sep
Italië
20 - 22 sep
Singapore
27 - 29 sep
Rusland
11 - 13 okt
Japan
25 - 27 okt
Mexico (land)
1 - 3 nov
Verenigde Staten van Amerika
15 - 17 nov
Brazilië
29 - 1 dec
Verenigde Arabische Emiraten
Bekijk volledige kalender

Formule 1 kalender - 2019

Datum
Grand Prix & Circuit
15 - 17 maa
Australië Albert Park
29 - 31 maa
12 - 14 apr
26 - 28 apr
Azerbeidzjan Baku City Circuit
10 - 12 mei
23 - 26 mei
Monaco Monte Carlo
7 - 9 jun
21 - 23 jun
Frankrijk Paul Ricard
28 - 30 jun
Oostenrijk Red Bull Ring
12 - 14 jul
Groot Brittannië Silverstone
26 - 28 jul
Duitsland Hockenheimring
2 - 4 aug
Hongarije Hungaroring
30 - 1 sep
6 - 8 sep
Italië Monza
20 - 22 sep
27 - 29 sep
Rusland Sochi Autodrom
11 - 13 okt
25 - 27 okt
1 - 3 nov
Verenigde Staten van Amerika Circuit of the Americas
15 - 17 nov
Brazilië Interlagos
29 - 1 dec
Verenigde Arabische Emiraten Yas Marina Circuit
Bekijk volledige kalender
show sidebar