De sportwereld werd vanochtend wakker met verdrietig nieuws: raceheld en paralympisch kampioen Alex Zanardi is overleden. De Italiaan was meer dan een coureur of een atleet; hij was een inspiratiebron. Zanardi leerde de wereld één belangrijke les: hoe groot de tegenslag ook is, je moet nooit opgeven.
Alessandro Leone Zanardi werd op 23 oktober 1966 in Bologna geboren en groeide op in Castel Maggiore. Al op jonge leeftijd viel het op dat hij een snelheidsduivel was, en op zijn veertiende begon hij met karten. Hij zette stappen op de autosportladder en belandde via de Formule 3 en de Formule 3000 in 1991 in de Formule 1.
Teambaas Eddie Jordan stelde hem aan als vervanger van Roberto Moreno. In de inmiddels legendarische auto met 7Up-reclame debuteerde Zanardi in Spanje, waarna hij de laatste drie races van het seizoen afwerkte. Bij zijn debuut kwam hij op de verdienstelijke negende plaats over de streep, maar voor 1992 wist hij geen vast zitje te veroveren. Hij moest het doen met een aantal kansen bij Minardi,
Hij testte nog voor Benetton, maar tekende voor 1993 een contract bij Lotus. Het werd geen groot succes, en hij eindigde slechts als twintigste met één WK-puntje achter zijn naam. In 1994 reed hij weer voor Lotus, maar leek zijn avontuur in de koningsklasse voorbij te zijn. Hij leek één van de vele coureurs te zijn die het net niet redde in de Formule 1, en ergens anders kon gaan rijden.
Zanardi de superster
Zanardi trok naar de Verenigde Staten, waar hij ging rijden in het CART-kampioenschap. Na de nodige twijfel kreeg hij een zitje bij het bekende team van Chip Ganassi. De keuze voor de sympathieke Italiaan bleek een schot in de roos te zijn, en binnen de kortste keren was hij uitgegroeid tot één van de populairste én beste coureurs uit het kampioenschap. In Portland won hij zijn eerste race, waarna er nog zeges in Mid-Ohio en op Laguna Seca volgden. Het leverde hem uiteindelijk de derde plaats in het kampioenschap op.
De populaire Zanardi werd na zijn eerste seizoen verkozen tot de Rookie of the Year, en hij groeide uit tot één van de grootste namen aan de andere kant van de plas. Zanardi pakte twee titels, en groeide uit tot een held van een haast mythische status. Die status paste hem als een handschoen, en fans hebben het nog steeds over zijn waanzinnige inhaalactie op Laguna Seca in 1996.
Op dit circuit, één van de mooiste banen in Amerika, haalde hij in de laatste ronde van de laatste race van het seizoen in 1996 Bryan Herta op een ongelooflijke manier in. In de Corkscrew zette hij zijn rode auto naast die van Herta, haalde hem in en moest daarna alles op alles zetten om op de baan te blijven. Het legendarische moment staat bekend als 'The Pass', en wordt door velen gezien als één van de mooiste inhaalacties ooit.
Het ongeluk
Zijn successen in de Verenigde Staten vielen ook in de Formule 1 op, en Sir Frank Williams besloot hem een nieuwe kans te geven in de koningsklasse. In 1999 keerde hij terug in de Formule 1 bij Williams, een team dat in de jaren daarvoor enorm succesvol was.
Zanardi had pech, want Williams was ver teruggezakt. Het team reed met Supertec-motoren en kon op geen enkel moment echt in de buurt komen van zijn teamgenoot Ralf Schumacher. Zijn contract werd ontbonden, en in 2001 vertrok de Italiaan weer naar zijn geliefde Amerika, waar hij weer in het CART-kampioenschap ging rijden. Hij ging rijden voor het team van Mo Nunn, maar de grote successen bleven uit.
Op 15 september sloeg het noodlot toe op de Duitse Lausitzring. Na een spin kon Alex Tagliani hem niet meer ontwijken, wat resulteerde in een frontale crash. De impact was enorm, en Zanardi's benen werden bij de crash losgerukt. Hij verloor veel bloed, en adequaat medisch ingrijpen redde zijn leven.
De kans van zijn leven
Voor veel mensen zou zo'n ongeval een dreun zijn. Zijn loopbaan leek voorbij, maar Zanardi begon aan een tweede heldenstatus. Hij liet zich niet tegenhouden, en omschreef het later als de grootste kans van zijn leven.
Want Zanardi gaf niet op, begon met zijn revalidatie en reed in 2003 met een aangepaste CART-auto voorafgaand aan de race op de Lausitzring. Hij reed de rondjes die hij in 2001 niet kon rijden, en zijn snelste tijd zou hem zelfs op de vijfde plek hebben gebracht in de echte race.
Nooit, nooit opgeven
Opgeven stond niet in het woordenboek van Zanardi, en met aangepaste auto's mengde hij zich overal in de strijd. Hij was een inspiratiebron voor velen, en maakte ook naam in het handbiken. Op de fiets veroverde hij op de Paralympische Spelen van Londen (2012) en Rio de Janeiro (2016) gouden medailles.
Zanardi was een held, iemand die grenzen verlegde. Hij liet zich door niets of niemand tegenhouden, en reed in 2006 zelfs een aantal rondjes in een aangepaste F1-auto van BMW. Hij werd de eerste coureur zonder benen die dit voor elkaar kreeg. Hij toonde aan dat hoe groot de tegenslag ook is, je hem altijd kan overwinnen. Altijd.
Ongeval in 2020
In 2020 raakte Zanardi zwaargewond bij een handbike-ongeluk waarbij hij tegen een vrachtwagen reed. Hij lag geruime tijd in het ziekenhuis, en wist nooit helemaal te herstellen. Zijn familie maakte vanochtend bekend dat hij vredig is ingeslapen, omringd door zijn geliefden. Het nieuws dompelde de wereld in rouw.
Afscheid van een held
De Italiaanse premier Giorgia Meloni stelde op X dat Italië een groot kampioen en een buitengewone man is verloren. Zijn voormalig teambaas Chip Ganassi hield het simpel, en deelde een foto van de Corkscrew-bocht.
Alex Zanardi werd 59 jaar, hij was een inspiratiebron, een sportheld en eigenlijk gewoon een held, een echte held.
5


Bertrand Gachot
Posts: 549
Mooi stuk Bob, klasse, dank je wel! Rip Alex.