5
De 110de editie van de wereldberoemde Indy 500 leek op een script van een geweldige Hollywoodfilm. Een race dat werd getergd door regen, opgeschrikt door zware klappen en een slotfase die zó intens was dat de tribunes in Indianapolis trilden op hun grondvesten. En dan die laatste meters als kers op de spreekwoordelijke taart. In de allerlaatste ronde op het allerlaatste rechte stuk schoof Felix Rosenqvist met het puntje van zijn neus net voorbij David Malukas met het kleinste verschil ooit: 0,0233 seconden. Beter kon niet.
Nu de stofwolken op de Brickyard zijn opgetrokken en de melk is opgedronken, blijf ikzelf nog steeds met een knagende vraag achter. Is de Indy 500 de ultieme graadmeter voor racetalent, of is het ’s werelds snelste loterij? Want wie de top drie van deze editie analyseert, krabt zich achter de oren. Puur kijkend naar de statistieken lijkt het een onbegrijpelijke paradox. Winnaar Felix Rosenqvist had voorafgaand aan deze race in zijn hele IndyCar-carrière welgeteld een schamele overwinning achter zijn naam staan, van meer dan zes jaar geleden. De zwaar aangeslagen runner-up David Malukas die met zijn post-interview de harten stal van het publiek. Nul op zijn palmares. Pas op plek drie vinden we Scott McLaughlin, een man met zeven overwinningen en de status van een favoriet. Ondertussen finishten de echte dominanten van de sport, mannen als Alex Palou en Scott Dixon, ergens in de anonieme marge buiten de top vijf.
VeeKay tevreden na Indy 500-kwalificatie: "Ging als een raket"
Dobbelstenen
Hoe kan dat toch? Het simpele antwoord is dat de Indy 500 gewoon soms lijkt op een spel met dobbelstenen. De wetten van de logica gelden hier niet. Een regenbui halverwege gooit alle strategische plannen in de prullenbak. Een crash in ronde 196 wist een zorgvuldig opgebouwde voorsprong in één klap uit voor de toen aan kop rijdende Rosenqvist. En door de aerodynamica van de huidige auto's ben je als leider in de allerlaatste ronde vaak juist een schietschijf voor de man achter je. Wie op het juiste moment in de slipstream zit bij het uitkomen van bocht vier, wint. Dat is geen exacte wetenschap, dat is timing, geluk en de gunst van de 'Indy-goden'.
Elke bocht aanvallen
Maar wie de prestatie van Rosenqvist en Malukas afdoet als puur geluk, heeft nog nooit met 370 kilometer per uur wiel-aan-wiel gereden. Indy vereist een specifiek soort talent dat zich niet laat vangen in de statistieken van reguliere stratencircuits. Het vraagt om de absolute controle over een machine die constant op de grens van de afgrond balanceert. Malukas gaf na afloop toe dat hij "elke bocht reed alsof hij ging crashen" om zijn auto op de baan te houden. En Rosenqvist? Die toonde het ultieme tactische meesterschap door exact te berekenen wanneer hij zijn aanval moest inzetten om niet vóór, maar exact óp de finishlijn de leiding te grijpen. Dat is geen mazzel. Dat is stalen zenuwen hebben wanneer de rest van de wereld bezwijkt onder de druk.
Geen kwestie van geluk
De Indy 500 is dus niet zomaar een kwestie van geluk of talent. Het is het magische snijvlak waar die twee elkaar ontmoeten. Talent brengt je in de positie om te winnen, maar de race zelf bepaalt of het dubbeltje jouw kant op valt. Cijfers, status en eerdere kampioenschappen betekenen helemaal niets zodra de groene vlag zwaait in Indianapolis. Rosenqvist heeft dan misschien pas twee overwinningen op zijn cv staan, maar de belangrijkste daarvan staat voor eeuwig in zilver gegraveerd op de Borg-Warner Trophy. En dat pakt niemand meer van hem af.
Grand Prix van Canada
I. Hadjar
C. Leclerc
0 leden hebben dit team als favoriet
Reacties (5)
Login om te reagerensnailer
Posts: 33.155
Heb voor het eerst sinds eeuwen weer eens gekeken. Begrijp ook direct weer waarom ik ooit ben gestopt. Strategie is belangrijker dan talent.
De twee absoluut besten, Palou en.... Tsjah.... slecht in namen. Een voor mij totaal onbekende rijder waren duidelijk de sterkste (in de beste auto's)
1 van die twee verdiende te winnen.
Het werd uiteindelijk iemand van de B strategie, zo genoemd door de gedegen commentatoren van ziggo. Door een neutralisatie en zelfs een rode vlag, kregen de twee nog een kans. Uitendelijk werd die onbekende rijder alsnog bijna winnar, maar de slipstream is mega. Werd tweede plek.
Maar dat is uiteraard ook racen. Profiteren van de omstandigheden en gebeurtenissen.
Bertrand Gachot
Posts: 657
Het was een race met twee gezichten en bij 400 /500/600 miles races (zoals in nascar) heb je historisch gezien altijd een strijd gehad tussen de "A strategie" en de "B strategie", fuel saving hopen op een gunstige gele vlag etc. Misschien niet ieders cup of thee, maar minder kunstmatig dan de huidige generatie f1 wagens.
Snorremans
Posts: 266
Ja geluk of talent...dat blijft de vraag. Als zelf Marus Ericsson de Indy 500 kan winnen zegt dat eigenlijk al voldoende...
Bertrand Gachot
Posts: 657
@snortmans, hij heet Marius
Snorremans
Posts: 266
Nope Marcus...